Adam "Roch" Kowalski urodził się 19 grudnia 1912 roku w Stanisławowie. Był wszechstronnym sportowcem - uprawiał piłkę nożną, koszykówkę, piłkę wodną, był pływakiem, ale największe sukcesy odnosił jako hokeista.

W barwach Cracovii, której był wierny przez całą karierę w latach 1928-1951, trzykrotnie był mistrzem Polski (1937, 1946, 1949). 53 razy wystąpił w reprezentacji Polski, z którą czterokrotnie wystąpił na mistrzostwach świata (1935, 1937, 1938, 1939) oraz trzykrotnie wystąpił na zimowych Igrzyskach Olimpijskich (Lake Placid 1932, Garmisch - Partenkirchen 1936 i St. Moritz 1948). Był także mistrzem Polski w piłce ręcznej (1933). Przed II wojną światową został absolwentem Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego, dzięki czemu pracował później jako nauczyciel wychowania fizycznego.

Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939, a lata 1939-1945 spędził w niewoli w oflagu Woldenberg, gdzie był wiceprezesem Żołnierskiego Klubu Sportowego Skra. Brał wówczas udział w olimpiadzie jenieckiej w 1944 roku.

Po wojnie znów grał w Cracovii w hokeja, zdobywając także dwa tytuły wicemistrza Polski w koszykówce (1946) i piłce wodnej (1946). Po zakończeniu kariery sportowej był działaczem i sędzią sportowym.

Zmarł 9 grudnia 1971 w Krakowie.